آرتروز لگن (OA) باعث میشود که غضروفی که مفاصل شما را حفظ میکند از بین برود، در نتیجه باعث درد و سفتی میشود. پزشک شما میتواند توصیه هایی مبنی بر وضعیت شما قید کند. روشهای درمانی از محافظهکارانه تا تهاجمی متغیر هستند. درمانهای محافظه کارانه شامل ورزشی و کششی است. درمانهای تهاجمی شامل عمل جراحی جایگزینی مفصل لگن میباشد. همه روش های درمانی میتوانند به کنترل درد و بهبود تحرک کمک کنند. چون که آرتروز لگن یک بیماری دژنراتیو است، علائم شما احتمالا بدتر خواهد شد زیرا غضروف هر بار بیشتر فرو میریزد. بعضی از افراد، قبل از این که عمل جراحی تجویز شود، سالهای زیادی را با استفاده از درمانهای محافظه کارانه سپری میکنند. مقاله زیر را بخوانید تا درباره گزینههای درمانی که برای آرتروز لگن پیش رو دارید اطلاع پیدا کنید.
رایجترین نوع آرتروز در مفصل لگن، استئوآرتریت آرتروز (استهلاک و فرسودگی) است که رفته رفته به غضروف آسیب میرساند، عموما باعث ایجاد علائم دردناک پس از رسیدن افراد به سن میانسالی خواهد شد. چون که آرتروز لگن یک بیماری دژنراتیو (بدتر شدن علائم در طول زمان) است، علائم شما احتمالا بدتر خواهد شد زیرا غضروف هر بار بیشتر شکسته میشود. برخی از افراد قبل از این که عمل جراحی تجویز شود، میتوانند سالهای زیادی را با استفاده از درمانهای محافظه کارانه سپری کنند.
در صورتی که علائمی از درد در ناحیه لگن و مفصل ران پای خود احساس می کنید حتما در اسرع وقت به پزشک متخصص مراجعه نمایید تا بتوانید از تشدید بیماری و عوارض آن جلوگیری کنید. برای رزرو وقت ملاقات می توانید با شماره تلفن های تماس حاصل فرمایید.
علل آرتروز لگن
از هر چهار نفر،یک نفر در برخی از مراحل زندگی دچار آرتروز لگن خواهد شد. این اختلال دژنراتیو باعث ایجاد تغییراتی در تحرک و درد مفصل لگن شده و فعالیتهای روزانه را دشوار میسازد.شما ممکن است در هربار بالا رفتن از پلهها، پیاده روی، دویدن، ورزش یا برداشتن اشیاء از روی زمین مشکل داشته باشید. آرتروز لگن در اثر استهلاک و فرسایش تدریجی غضروف در مفاصل شما ایجاد میشود. در برخی موارد، این حالت به خاطر وارد شدن یک آسیب به مفصل اتفاق میافتد.فاکتورهای خطری دیگر عبارتند از پیری، چاقی، ژنتیک، ورزش و ترومای مفصلی. برای مثال افراد چاق بیشتر مستعد این بیماری هستند. اضافه وزن روی زانوها و استخوانهای لگن فشار میآورد و باعث درد و التهاب میشود. تحقیقات نشان میدهد که افراد با سابقه خانوادگی استئوآرتریت در معرض خطر بالاتری هستند. برخی از ژنها ممکن است منجر به مشکلات همترازی مفصل و ناهنجاریهای مفصل شوند که میتواند منجر به آرتروز لگن گردد. این اختلال در ورزشکاران و افرادی که دارای شغلهای فیزیکی پر زحمت هستند شایع است. حرکات مکرر مانند دویدن یا لیفتینگهای سنگین، ریسک آسیب را افزایش میدهند.
علایم آرتروز لگن
علایم آرتروز لگن از یک فرد به فرد دیگر متفاوت است. به طور کلی، آنها به آرامی پیشرفت کرده و به مرور زمان بدتر میشوند.شما ممکن است هنگام ایستادن یا نشستن طولانی مدت درد داشته باشید. صداهای سایشی از لگن بشنوید یا توانایی خود برای حرکت مفاصل را از طریق حرکت کامل آنها را از دست بدهید. مفصل لگن شما ممکن است هنگام چرخش به بیرون یا پس از فعالیت شدید، آسیب ببیند. گاهی اوقات درد میتواند به زانو یا باسن شما برسد. اکثر بیماران خشکی لگن هنگام صبح، حساسیت به لمس رفت و برگشتی و درد در رانها را بیان میکنند.آنها ممکن است در دراز کردن پاها و راه رفتن مشکل داشته باشند. دیگر علائم عبارتند از:
- ورم مفصل
- حساسیت به لمس
- احساس سایش، غژغژ کردن و خش خش هنگام حرکت دادن مفصل
- بدشکلیهای فیزیکی
- اسپورهای استخوانی
درنهایت آرتروز لگن میتواند منجر به بی حسی یا درد در زانوها و کمر شود. درد میتواند تند و شدید یا کند و به صورت تیرکشیدن باشد. ممکن است رفت و برگشتی باشد یا هنگام ورزش یا نشستن طولانی مدت ناگهان شدت یابد.
راه های درمان آرتروز لگن
با توجه به شدت بیماری درمان های زیر برای آرتروز لگن درنظر گرفته می شود.
دارو برای کنترل درد
کنترل درد از جمله روشهای درمان اولیه برای آرتروز لگن است. برای افراد دارای علائم خفیف، ایبوپروفن، استامینوفن یا ناپروکسن بدون نسخه میتواند درد را کنترل کند. این داروها همچنین تاثیرات ضدالتهابی دارند، بنابراین میتوانند سوزش عصبها را هم کاهش بدهند. افراد مبتلا به آرتروز لگن متوسط تا شدید، ممکن است به کمکهای بیشتری در قالب داروهای تجویزی ضد آرتروز و برطرف کننده درد نیاز داشته باشند.
تزریق استروئید
تزریق کورتیکواستروئید میتواند التهاب و ورم لگن را کاهش دهد که باعث کاهش درد میشود. اما این تزریق میتواند استخوانهای اطراف را نیز ضعیف کند. همچنین تسکین درد ممکن است موقتی باشد.
درمان با پلاسمای غنی از پلاکت
پیآرپی از نمونه خون خودتان برای غلیظ کردن پلاکتهای خون استفاده میکند. سپس پلاکتها به قسمت آسیب دیده غضروف به جهت از بین بردن درد و بهبودی سریع تزریق میشوند.
فیزیوتراپی برای آرتروز لگن
مطالعات تاثیر تمرینات فیزیوتراپی برای استئوآرتریت را تایید میکند. در مقایسه با درمان سنتی، فیزیوتراپی عوارض جانبی نداشته و میتواند روی اکثر بیماران انجام شود. یک برنامه درمانی استاندارد میتواند شامل مشاوره و آموزش، استراتژیهای پیشگیرانه، ورزش، تحرک مفصل و غیره باشد. فیزیوتراپی میتواند به بیماران مبتلا به استئوآرتریت کمک کند تا ایستایی و تعادل خود را بهبود بخشند، توانایی خود را دوباره به دست آورند و به فعالیتهای روزانه خود ادامه دهند. تمرینات فیزیوتراپی میتوانند درد را هم کاهش داده و انعطافپذیری مفصل را افزایش دهند. تکنیکهای خاصی مثل ماساژ، گردش خون را در ماهیچهها و تاندونها افزایش میدهد که این به جلوگیری از وارد شدن آسیبهای دیگر به مفاصل کمک میکند. فیزیوتراپیست ممکن است تمرینات تقویتی را توصیه کند که عملکرد لگن را بهبود میبخشند.
تمرینات مربوط به آرتروز لگن
در اینجا چند نمونه از تمرینات مربوط به آرتروز لگن وجود دارد. هر تمرین را به آرامی شروع کنید، اگر دچار درد شدید، میزان تمرین را کم کنید. پزشک یا فیزیوتراپیست شما به شما میگوید که از چه زمانی میتوانید این تمرینات را شروع کرده و کدام یک برای شما بهتر عمل میکنند.
- روی پهلو دراز بکشید به طوری که لگن آسیب دیدهتان بالا باشد.
- ماهیچههای جلویی ران پایی که بالا قرار دارد را برای صاف نگهداشتن زانویتان، سفت کنید.
- لگن و پای خود را هم ردیف باقی بدن خود نگه داشته و زانویتان را رو به جلو نگه دارید. لگن خود را به سمت عقب رها نکنید.
- پای بالایی خود را به صورت صاف به طرف سقف بلند کنید، حدود 30 سانتی متر از کف، برای حدود 6 ثانیه نگه دارید و سپس به آرامی پای خود را پایین بیاورید.
- 8الی12 مرتبه تکرار کنید.
- پاها را عوض کرده و مراحل 1تا 5 را تکرار کنید، حتی اگر فقط یک لگن مشکل داشته باشد.
- به پهلو دراز بکشید به طوری که لگن آسیب دیده روی زمین باشد.
- شما میتوانید پای دیگر خود را روی صندلی قرار دهید یا میتوانید زانو را خم کرده و آن پا را جلو زانوی دیگرتان قرار دهید. لگن خود را به سمت پشت رها نکنید.
- ماهیچههای جلویی ران پای زیرین را برای صاف شدن زانو سفت نگه دارید.
- کاسه زانوی خود را رو به جلو و پای خود را صاف نگه داشته و پای زیرین خود را به طرف سقف بالا برید، حدود 15 سانتی متر، حدود 6 ثانیه نگه داشته سپس به آرامی آن را پایین بیاورید.
- 8 تا 12 مرتبه تکرار کنید.
- پاها را عوض کرده و مراحل 1 تا 5 را تکرار کنید، حتی اگر فقط یک لگن آسیب دیده باشد.
- از یک طرف روی پله پایینی یک پلکان بایستید و به نرده یا دیوار تکیه دهید.
- هر دو زانو را صاف نگه دارید. پای دیگر خود را از روی پله بلند کنید و اجازه دهید که آویزان بماند. سپس لگن دیگر خود را به همان سطح لگن آسیب دیده یا کمی بالاتر برسانید.
- 8 تا 12 مرتبه تکرار کنید.
- پاها را عوض کرده و مراحل 1 تا 3 را تکرار کنید حتی اگر تنها یک لگن دارای مشکل باشد.
- به طرف پشت خوابیده و زانوها را خم کنید. زانوهای شما باید حدود 90 درجه خم شوند.
- سپس پاها را به سمت زمین فشار داده، باسن را با فشار نگه داشته و لگن خود را از زمین بلند کنید تا جایی که شانه ها ، لگنها و زانوها در یک خط راست قرار گیرند.
- حدود 6 ثانیه نگه دارید، به طوری که به صورت طبیعی نفس بکشید و سپس به آرامی لگن خود را پایین بیاورید، و روی زمین قرار دهید و 10 ثانیه استراحت کنید.
- 8 تا 12 مرتبه تکرار کنید.
- روی سطحی به پشت خود دراز کشیده و پاهایتان را صاف کنید. اگر در کمرتان احساس ناراحتی دارید، یک رول حوله کوچکی را زیر کمر خود قرار دهید.
- پشت پایی که مشکل دارد را نگه دارید، پایتان را به صورت صاف و به طرف بدنتان بلند کنید تا وقتی که یک کشش را در پشت ران خود احساس کنید.
- این کشش را برای حداقل 30 ثانیه نگه دارید.
- 2 تا 4 بار تکرار کنید.
- پاها را عوض کرده و مراحل 1 تا 4 را تکرار کنید، حتی اگر فقط یک لگن آسیب دیده باشد.
- اگر شما نمیتوانید روی یک پا بایستید، به یک صندلی، میز یا دیوار تکیه دهید. برای انجام این تمرین میتوانید روی شکم یا پهلوی خود دراز بکشید.
- زانوی پایی که میخواهید کشیده شود را خم کنید و به باسن خود برسانید تا جلوی پا یا ساق پای خود را با همان دست بگیرید. برای مثال اگر پای راست خود را کشش میدهید، از دست راست خود استفاده کنید.
- پاهایتان را کنار هم نگه دارید. پایتان را به سمت باسن فشار دهید تا جایی که یک کشش ملایم در میان جلوی لگن و پایین جلوی ران خود احساس کنید. زانوی شما باید مستقیم روی زمین قرار بگیرد و به طرف دیگر نرود.
- کشش را برای حداقل 15 تا 30 ثانیه نگه دارید.
- 2 تا 4 بار تکرار کنید.
- پاها را عوض کنید و مراحل 1 تا 5 را تکرار کنید حتی اگر تنها یک لگن آسیب دیده باشد.
- به پشت دراز بکشید، هر دو زانو خم و کف پاهایتان روی زمین باشد.
- مچ پای دارای مشکل را روی ران پای دیگر در نزدیکی زانو قرار دهید.
- از دستتان استفاده کنید تا فشار ملایمی از سمت خارج بدن به زانویتان وارد کنید تا جایی که یک کشش ملایمی اطراف لگن خود احساس کنید.
- کشش را برای 15 تا 30 ثانیه نگه دارید.
- 2 تا 4 بار تکرار کنید.
- مراحل 1 تا 5 را تکرار کنید اما این بار از دست خود به منظور وارد کردن فشار ملایمی به زانویتان به سمت شانه مخالف استفاده کنید.
- پاها را عوض کرده و مراحل 1 تا 6 را تکرار کنید حتی اگر تنها یک لگن دارای مشکل باشد.
- به پشت دراز بکشید و هر دو زانو را خم کرده و کف پاهایتان روی زمین باشد.
- پای دارای مشکل را به سمت قفسه سینه تان بیاورید،کف پای دیگر را روی زمین نگه دارید. (یا پای دیگر را صاف نگه دارید، هر کدام که احساس بهتری در کمر خود دارید.)
- پایین کمر خود را به زمین فشار دهید. برای حداقل 15 تا 30 ثانیه نگه دارید.
- آرام باشید و زانو را به پوزیشن شروع برگردانید.
- 2 تا 4 بار تکرار کنید.
- پاها را عوض کرده و مراحل 1 تا 5 را تکرار کنید حتی اگر فقط یک لگن مشکل داشته باشد.
- برای کشش بیشتر، در حالی که زانو را به سمت قفسه سینه میکشید، کف پای دیگر را روی زمین بگذارید.
- به پهلو دراز بکشید به طوری که لگن آسیب دیده بالا باشد. پاها و زانوهای خود را روی هم قرار داده و زانوها را خم کنید.
- زانوی رویی را بالا ببرید اما پاهایتان روی هم باشند. اجازه ندهید که لگنتان به عقب بچرخد. پاهای شما باید مانند یک کفه صدف باز شود.
- 6 ثانیه نگه دارید.
- به آرامی زانو را پایین آورده، 10 ثانیه استراحت کنید.
- 8 تا 12 بار تکرار کنید.
- پاها را عوض کرده و مراحل 1 تا 5 را تکرار کنید حتی اگر تنها یک لگن دارای مشکل باشد.
” کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”
