درمان گرفتگی عضلات (اسپاسم): استفاده غیر ممکن از ماهیچه به طور موقت

گرفتگی عضلات

اسپاسم عضلانی شایع‌ترین واکنش بدن به استرس و فشار است. گرفتگی عضلانی ممکن است در اثر واکنش به استرس‌های عاطفی، روانی یا فیزیکی ایجاد شود. از برخی استرس‌های فیزیکی شایع می‌توان به ضربات وارده مانند آنچه در اثر زمین خوردن، تصادفات رانندگی یا ضربه مستقیم اتفاق می‌افتد اشاره کرد. برخی دیگر از دلایل کمتر شناخته شده عبارتند از انجام فعالیت‌های تکراری یا عادات بد مانند نشستن پشت میز با شانه‌های افتاده و سر رو به جلو، خوابیدن به پهلو یا روی شکم با سر چرخیده به سمت یک طرف یا نگه داشتن گوشی تلفن روی گوش به وسیله شانه. زمانی که سیستم اعصاب مرکزی یکی از این استرس‌ها را شناسایی کند، مکانیزم دفاعی که به آن رفلاکس اسپاسم عضلانی نیز گفته می‌شود تحریک می‌شود. در این مکانیسم، عضله یا گروهی از عضلات پالس‌های عصبی دریافت می‌کنند که به آنها دستور منقبض شدن و ماندن در شرایط انقباض می‌دهد. این حالت از انقباض طولانی مدت، اسپاسم یا گرفتگی عضلانی نامیده می‌شود.

در بسیاری از موارد که بیماری‌های یا ناهنجاری‌های زمینه‌ای ستون فقرات وجود نداشته باشد، اسپاسم‌های عضلانی ممکن است پس از انجام یک دوره درمانی پس از چند هفته یا چند ماه برطرف می‌شوند. در صورت تجربه هر یک از حالات زیر باید بلافاصله به پزشک مراجعه کنید:
• تغییر در عملکرد روده یا مثانه که باعث بی‌اختیاری یا دشواری در کنترل حرکات روده شده باشد.
• ضعف عضلانی در دست‌ها یا پاها، احساس بی‌ثباتی در زمان راه رفتن یا کاهش مسافت‌های پیاده‌روی
• درد و احساس گزگز که به سمت بازوها و ساق‌های پا کشیده می‌شود و به خصوص در زمان عطسه کردن، سرفه کردن یا نشستن تشدید می‌شود.
• دردی که در زمان دراز کشیدن تشدید شده و باعث بیدار ماندن بیمار می‌شود.
• درد همراه با تب، کاهش وزن یا علائم بیماری
اگر هیچ یک از حالات فوق را نداشتید، خودتان می‌توانید با انجام برخی اقدامات هم اسپاسم ها و دردهای عضلانی را کاهش دهید و هم به کاهش التهاباتی که باعث بروز این مشکلات شده‌اند کمک کنید.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره تلفن‌های تماس حاصل فرمایید.

 اسپاسم عضلانی چگونه بر شما تأثیر می‌گذارد؟


زمانی که یک عضله دچار گرفتگی می‌شود و فیبرهای آن کوتاه می‌شود، توانایی خود را در کشیده شدن به حالت اولیه و راحت خود از دست می‌دهد. فیبرهای عضلانی منقبض شده باعث فشرده شدن عروق خونی محلی کرده و جریان خون عضله را کاهش داده و باعث کاهش سطح اکسیژن و خون‌رسانی به بافت‌های عضلانی مرتبط با آن می‌شوند. اسپاسم‌های عضلانی بلند مدت ممکن است باعث ایجاد اثرات مضر مانند گرفتگی عصبی و فشردگی مفصلی شوند. در آینده، حرکات مفصل تحت فشار مضاعف انجام می‌شود و در بلند مدت باعث تحلیل مفصل می‌شود به طوری که غضروفی که از سطح مفصل محافظت کرده و باعث روان کار کردن آن می‌شود دچار فرسایش می‌شود. در بیشتر موارد اسپاسم‌های عضلانی، درد در محل عضله گرفته احساس می‌شود اما ممکن است درد ارجاعی نیز ایجاد شود زیرا اسپاسم عضلانی می‌تواند باعث ایجاد علائم درد یا احساس گزگز در قسمت‌های دیگر بدن که از منشأ درد هم دور است بشود.

رفلاکس اسپاسم عضلانی محافظت‌کننده غیر قابل تحمل است. زمانی که عضله دچار اسپاسم می‌شود، سیستم عصبی را با پالس‌های عصبی بمباران کرده و بروز اسپاسم عضلانی را به سیستم عصبی اطلاع می‌دهد. سیستم عصبی بیش از حد تحریک شده و در نتیجه نورون‌های حرکتی پیامی به عضله دچار اسپاسم منتقل می‌کنند که باعث باقی ماندن حالت انقباض در آن عضله می‌شود. در این حالت، عضله و سیستم عصبی در لوپ بازخورد مثبت قفل می‌شود. این بیش فعالی رفلاکس اسپاسم عضلانی به مدت طولانی باقی مانده و گاهی اوقات تا چند سال طول می‌کشد. این یک مکانیزم مهم است که درد حاد را تبدیل به یک درد مستمر و مزمن می‌کند.

 چرا کفش‌های پاشنه بلند باعث بروز کرامپ می‌شوند؟ 


کفش‌های پاشنه بلند

این کفش‌ها باعث اعمال فشار بر کف پا و انگشتان پا می‌شوند و از توزیع یکنواخت فشار به کل قسمت‌های پا جلوگیری می‌کنند. در زمان پوشیدن کفش‌های پاشنه بلند، همه انگشتان شما دچار کرامپ می‌شوند بنابراین پای شما در وضعیت کرامپ عضلانی باقی مانده و در نتیجه دچار اسپاسم می‌شود. تنها راه رهایی از این حالت این است که پاهای خود را از کفش بیرون آورده و انگشتان خود را بکشید.

 علائم ابتلا به گرفتگی‌های عضلانی چیست؟


علائم اولیه اسپاسم عضلانی معمولاً شامل دردهای عضلانی حاد می‌شود که بسته به محل آسیب‌دیدگی یا بیماری‌های زمینه‌ای با احساس گرفتگی عضلانی شدید همراه است و ممکن است به صورت یک چرخه ایجاد شود که از چند ثانیه تا چند دقیقه ادامه می‌یابد. درد و گرفتگی با دو هدف ایجاد می‌شوند: برای ارسال سیگنالی مبنی بر این که اوضاع درست نیست و برای محافظت از بافت‌ها و ساختارهای مبتلا در برابر آسیب‌دیدگی‌های بیشتر با محدود کردن حرکات آن‌ها. علائم معمولاً به طور ناگهانی پس از فعالیت‌های فیزیکی ایجاد شده و معمولاً پس از کمی استراحت از بین می‌روند.

 گرفتگی عضلانی چگونه درمان می‌شود؟ 


بسته به میزان اسپاسم و گرفتگی عضلات، روش‌های درمانی مختلفی را می‌توان برای بهبودی هر چه سریع‌تر بکار برد. تعدادی از درمان‌های رایج برای رفع اسپاسم شامل روش‌های مؤثر و کارآمد زیر می‌باشد:

 بهترین کار استراحت در رختخواب نیست 

استراحت

به کارهای روزمره و عادی خود بپردازید، اما با سرعت کمتر و حتماً از انجام کارهایی که باعث بروز درد می‌شوند پرهیز کنید، این کار یک روش خوب برای شروع دوره بهبودی است. کمی استراحت کردن ضرر ندارد اما انجام فعالیت‌های سبک باعث تسریع روند بهبودی می‌شود بنابراین از خوابیدن و استراحت کردن به مدت طولانی خودداری کنید.

 کمپرس سرد 

کمپرس سرد

در 72 ساعت اول پس از شروع اسپاسم‌های عضلانی، یک بسته یخ یا پد ژل سرد (یا یک بسته سبزیجات یخ‌زده) را در یک پارچه نازک بپیچید و آن را به مدت 20 دقیقه چندین مرتبه در روز روی قسمت آسیب دیده قرار دهید. یخ التهاب و تورم را کاهش داده، بافت را بیحس کرده و ارسال پالس‌های عصبی به ناحیه آسیب دیده را کند می‌کند. مراقب باشید! بیش از 20 دقیقه نباید یخ را روی محل آسیب دیده قرار دهید زیرا ممکن است باعث شود که عضلات بیشتر منقبض شده یا حتی التهاب بافت‌ها افزایش یابد.

گرما درمانی 

گرما درمانی

از 3 روز پس از شروع گرفتگی‌های عضلانی، می‌توانید از گرما برای کمک به شل شدن عضلات سفت شده و افزایش جریان خون در آن‌ها استفاده کنید. گرما درمانی حداقل 72 ساعت پس از شروع گرفتگی عضلانی باعث کاهش التهاب و تورم می‌شود. معمولاً گرمای مرطوب به خشک ترجیح داده می‌شود زیرا باعث کاهش احتمال کم آبی بدن می‌شود. منابع حرارتی خوب عبارتند از پدهای گرمایی مرطوب یا بسته‌های حرارتی یا حمام گرم، جکوزی یا دوش گرفتن با آب گرم.

 داروهای ضد التهاب

داروهای ضد التهاب

داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی مانند آسپیرین، ایبوپروفن با ناپروکسن سدیم می‌توانند باعث کاهش درد، تورم و خشک‌شدگی عضلانی شوند. همچنین می‌توانید از برخی داروهای تجویزی یا بدون نیاز به نسخه پزشک نیز استفاده کنید. پزشک یا داروساز می‌تواند به شما در انتخاب داروی مناسب کمک کند.

 آتل‌بندی خارجی 

آتل بندی

استفاده کوتاه مدت از بریس‌های نرم می‌تواند با ثابت نگه داشتن بافت ملتهب یا ساختار ستون فقرات به کاهش اسپاسم‌های عضلانی کمک می‌کند. استفاده صحیح از این بریس‌ها می‌تواند باعث کاهش درد و گرم شدن، راحت‌تر شدن و محافظت از بافت می‌شود (با پزشک در مورد نحوه استفاده صحیح از این بریس‌ها صحبت کنید). البته نباید از این مدل بریس‌های خارجی به مدت طولانی استفاده کنید بلکه باید اجازه دهید که عضلات کار خود را انجام دهند تا از ضعیف شدن آن‌ها و آسیب‌دیدگی راحت آن‌ها در آینده پیشگیری شود.

 اگر اقدامات درمانی اولیه مؤثر واقع نشدند چه باید کرد؟ 


اگر اسپاسم عضلانی و درد و ناراحتی‌های مرتبط با آن پس از 72 باعث و با کمک اقدامات خوددرمانی بهبود نیافت به یک متخصص فیزیوتراپی مراجعه کنید زیرا ممکن است بیماری‌های زمینه‌ای وجود داشته باشند که نیاز به درمان داشته باشند. در خلال درمان‌های فیزیکی، روش‌های درمانی مختلفی مانند استفاده از گرما یا سرما، اولتراسوند، هیدروتراپی و ماساژ برای کمک به کاش درد و خشک‌شدگی عضلانی به کار برده می‌شوند. در اولتراسوند با استفاده از عبور یک ابزار دستی از روی ناحیه آسیب دیده، امواج صوتی با فرکانس بالا یا پایین به عمق بافت‌های عضلانی ارسال شده و آنها را گرم کرده و گردش جریان خون را در این عضلات افزایش می‌دهد. حرکات ورزشی و حرکات کششی نیز به تقویت و افزایش دامنه حرکتی کمک کرده و روش‌های ریلکسیشن و تصحیح وضعیت بدنی به شما آموزش داده می‌شود.

 ماساژ درمانی

ماساژ درمانی

در ماساژ درمانی از فشار یا لرزش به بافت‌های نرم بدن مانند عضلات، بافت‌های همبند، تاندون‌ها، رباط‌ها و مفاصل استفاده می‌شود. فشار بر بافت‌های عمقی و حرکات ضربه‌ای سطحی را می‌توان به منظور شل شدن عضلات، کاهش درد، بهبود گردش جریان خون و کاهش فشار و تنش در تمام قسمت‌های بدن به کار گرفت.

 طب سوزنی 

طب سوزنی

در طب سوزنی از سوزن‌های استینس استیل بسیار ریزی استفاده می‌شود که در پوست برخی از نقاط بدن که مرتبط با برخی ارگان‌های بدن هستند و ساختارهای عمقی آناتومیک بدن مانند ستون فقرات فرو داده می‌شوند. با این که تئوری نحوه عملکرد طب سوزنی هنوز در طب مدرن مورد تأیید قرار نگرفته است اما برخی بر این باورند که سوزن‌ها باعث سرکوب انتقال‌دهنده‌ای عصبی شده و التهاب را کاهش داده، جریان خون را افزایش می‌دهند و به کاهش تنش‌های عضلانی و در نهایت تسکین درد کمک می‌کنند. اطلاعات بیشتری در مورد طب سوزنی کسب کنید.

 درمان‌های دستی یا کایروپرکتیک

درمان‌های دستی یا کایروپرکتیک

به عنوان یک مثال، درمان‌های دستی با اصلاح ناهنجاری‌ها یا نیمه دررفتگی‌ها به جلوگیری و درمان کمر درد و مشکلات دیگر در ستون فقرات کمک می‌کند. استفاده از حرکات تنظیم کننده دست در درمان‌های کایروپرکتیک از اهمیت زیادی برخوردار است. از دیگر روش‌های کایروپرکتیک می‌توان به تحریک الکتریکی عصب (TENS)، اولتراسوند یا یخ درمانی و گرما درمانی نیز اشاره کرد.

انجام برخی تمرین‌ها برای کاهش احتمال آسیب‌دیدگی دوباره 


 تمرین

برای جلوگیری از آسیب‌دیدگی دوباره عضلات و امید به پیشگیری از اسپاسم‌های عضلانی دوباره، باید عضلات، تاندون‌ها و رباط‌هایی که قسمت‌های مختلف بدن و ستون فقرات را نگه می‌دارند تقویت شده و انعطاف‌پذیری آنها افزایش یابد. این کار را می‌توان به روش‌های زیر انجام داد:

  • تمرینات قلبی عروقی کم برخورد منظم که اثر نامطلوبی بر عضلات نداشته و باعث آزار مفاصل نمی‌شوند. برخی از این ورزش‌ها عبارتند از دوچرخه سواری، پیاده‌روی یا شنا کردن. اگر تمایل به انجام تمرینات ورزشی بیرون از خانه نداشتید می‌توانید از تردمیل، الپتیکال یا دوچرخه ثابت استفاده کنید. این‌ها تقریباً در هر باشگاه ورزشی وجود دارند یا شما می‌توانید آن‌ها را خریداری کرده و در منزل از آنها استفاده کنید.
  • تمرینات تقویتی بدن. برای تقویت عضلات کمر و شکم می‌توانید از کرست طبیعی برای حفاظت از ستون فقرات خود استفاده کنید.
  • کشش ملایم برای بهبودی و حفظ انعطاف‌پذیری. تمرینات کششی به بهبود گردش جریان خون در عضلات نیز کمک می‌کنند.

لطفاً توجه کنید! اگر شما به اسپاسم‌های عضلانی مبتلا هستید، لطفاً قبل از انجام هر گونه ورزش تقویتی یا کششی با پزشک مشورت کنید. زمانی که عضلات، عصب‌ها و بافت‌های دیگر ملتهب و منقبض می‌شوند یا در مراحل ابتدایی بهبودی هستند نباید دامنه حرکتی آنها را افزایش دهید زیرا ممکن است باعث آسیب‌دیدگی یا طولانی‌تر شدن دوران بهبودی شما شود.

 اوزون درمانی 

اوزون درمانی

اوزون نوعی اکسیژن انرژی‌دار شده است. اوزون زمانی ایجاد می‌شود که انرژی الکتریکی یا ماورا بنفش باعث شود که‌ اتم‌های اکسیژن به طور موقتی در گروه‌های سه تایی به هم ترکیب شود. اوزون در داخل بدن خود را به سلول‌ها متصل می‌کند. سلول‌های عفونی شده با ویروس تضعیف شده و مستعد بیماری می‌شوند. این ضعف به صورت کاهش سطح فعالیت‌های آنزیمی در دیواره سلول‌ها خود را نشان می‌دهد. پوشش پروتئینی متعارف ناسازگار و ناقص است و یک جذب‌کننده عالی برای مولکول‌های اکسیژن اضافی موجود در اوزون طبی است.

زمانی که اوزون خود را به سلول‌های عفونی متصل می‌کند، دیواره سلول دچار آسیب‌دیدگی بیشتری می‌شود. یا سیستم ایمنی بدن برای از بین بردن سلول‌های آسیب دیده فعال می‌شود و یا مسیر آپوپتوز در سلول آسیب دیده فعالی شود. آپوپتوز؛ مرگ سلولی برنامه‌ریزی شده، فرایند طبیعی از بین بردن سلول‌های آسیب دیده یا بیمار در بدن سالم است. سلول‌های سالم با دیواره سالم آسیبی نمی‌بینند. در واقع، قدرت سلول‌های سالم برای تولید انرژی بیشتر پس از قرار گرفتن در معرض اوزون در مقادیر کم افزایش می‌یابد. مقادیر اشتباه این مواد حالتی سمی دارند اما اوزون طبی که در مقادیر صحیح مورد استفاده قرار گیرد می‌تواند مفید باشد و مضر نخواهد بود.

 آیا استفاده از پلاسمای غنی‌شده با پلاکت ( پی آر پی ) مؤثر است؟

پلاسمای غنی‌شده با پلاکت

با این که خون اساساً مایع است (به آن پلاسما گفته می‌شود)، اما حاوی مواد جامد کوچکی (سلول‌های قرمز، سلول‌های سفید و پلاکت) نیز هست. پلاکت‌ها به عنوان منعقد کننده‌های خون شناخته می‌شوند. به هر حال، پلاکت‌ها نیز حاوی صدها پروتئین به نام عوامل رشد هستند که برای بهبودی آسیب‌دیدگی و اسپاسم‌های عضلانی مزمن بسیار مهم هستند.

پی آر پی، پلاسما با پلاکت اضافی است که معمولاً در خون یافت می‌شود. غلظت پلاکت‌ها و متعاقباً غلظت عوامل رشد می‌تواند 5 تا 10 برابر حد طبیعی باشد.

برای آماده‌سازی پی آر پی، ابتدا از بیمار خون گرفته می‌شود. پلاکت‌ها از سلول‌های خونی دیگر جداسازی شده و غلظت آنها طی فرایندی به نام سانتریفیوژ افزایش می‌یابد. سپس پلاکت‌های غلیظ شده با بقیه خون ترکیب می‌شود.

تحقیقات آزمایشگاهی نشان می‌دهد که عوامل رشد غلیظ‌تر در پی آر پی می‌توانند روند بهبودی را تسریع کنند.

کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.